Analizując historię obrządku z Salisbury i jego silnego wpływu widocznego w pierwszych wydaniach protestanckiego Modlitewnika [Book of Common Prayer Cranmera — przyp. red.], okazuje się że salisburski obrządek ma sporo do zaoferowania. Królowa Maria I opublikowała narodowe wydanie Mszału Sarum, zastępujące wszystkie mszały przeznaczone do użytku diecezjalnego spalone wraz z ukazaniem się Modlitewnika w 1549 roku. Zatem obrządek Sarum było ostatnią wersją obrządku Kościoła Zachodniego w Anglii przed wydaniem uniwersalnego Mszału Rzymskiego, zatwierdzonego przez św. Piusa V w 1570r. Pod koniec XIX w., gdy wznoszono katedrę Westminster, zasugerowano wznowienie obrządku Sarum jako obrządku własnego katedry. Przedsięwzięcie spełzło na niczym, podejrzewam że uległo zatraceniu w wirze sprzecznych prądów liturgicznych oraz tendencji ultramontańskich zmierzających ku standaryzacji liturgii w myśl linii kontrreformacyjnej, nieszczędzących nawet kroju ornatów.

Dla poznania Bożego Objawienia mamy najczystsze wody jedynego „źródła” – Pismo Święte – które w ciągu wieków i tysiącleci życia Kościoła tworzą wielką „rzekę” pielgrzymującej wiecznej Tradycji wyrażonej w sposób szczególny przez Ojców Kościoła.

Między nimi mamy świętego Ambrożego, który w swoim Esamerone tak pisze: „Kościół jest jak księżyc, ma czas zaćmienia i czas blasku, ale to właśnie na mocy tych zaćmień rósł i rozprzestrzeniał się.... Kościół jaśnieje nie swoim światłem, ale światłem Chrystusa i bierze swój blask od Światła sprawiedliwości” (IV, 32).

1. Kościół Rzymski przez samego Boga został założony.
2. Tylko sam biskup rzymski może być prawnie nazwany biskupem powszechnym.
3. Tylko on sam może biskupów składać z godności lub do nich przywracać.
4. Legat jego przewodniczy wszystkim biskupom na synodzie, nawet gdy jest niższy stopniem i może na nich wydać wyrok złożenia z godności.