Drodzy współbracia w posłudze biskupiej!

Zdjęcie ekskomuniki z czterech biskupów, wyświęconych w roku 1988 przez arcybiskupa Lefebvre’a bez mandatu Stolicy Apostolskiej spowodowało z wielu względów zarówno w obrębie Kościoła katolickiego jak i poza nim gwałtowną dyskusję, jakiej już od dawna nie doświadczano. Wielu biskupów odczuło zaniepokojenie w obliczu wydarzenia, które zaszło nieoczekiwanie i trudno było je postrzegać pozytywnie w świetle kwestii i zadań, przed jakimi staje dziś Kościół. Mimo, że wielu biskupów i wiernych świeckich zasadniczo było gotowych pozytywnie ocenić troskę papieża o pojednanie, pozostawało pytanie o to, czy taki gest był właściwy w obliczu autentycznie naglących wymagań życia wiary w naszych czasach. Z drugiej strony pewne grupy otwarcie oskarżały papieża o chęć cofnięcia Kościoła do czasów sprzed Soboru: skutkiem takich postaw była lawina protestów, których gorycz ujawniała rany głębsze niż tylko płynące z chwili obecnej. Z tego względu czuję się zobowiązany, Drodzy Bracia, przedstawić Wam słowo wyjaśnienia, które powinno wam pomóc w zrozumieniu intencji, które w podjęciu tego kroku kierowały mną i kompetentnymi organami Stolicy Apostolskiej. Mam nadzieję, że w ten sposób przyczynię się do pokoju w Kościele.

„Dlaczego jeździsz do Lednicy?” – pytam pewną osobę przed wyjazdem na spotkanie lednickie. „Bo tam jest fajnie…” – słyszę w odpowiedzi. Nie dając za wygraną dopytuję dalej: „A co tam takiego „fajnego”?”. „Fajni ludzie, atmosfera i w ogóle” – odpowiada mój rozmówca. Oto cała prawda, o tego typu zjazdach i spotkaniach. Ale nie tylko dotyczy to takich spotkań jak Lednica, to samo tyczy się pielgrzymek młodzieży, choćby do Częstochowy. A co jeżeli w końcu przestanie być tak „fajnie”? Nie będzie tylu „fajnych ludzi i w ogóle”? I przede wszystkim, czy chodzi tutaj o to żeby byli „fajni ludzie, atmosfera i w ogóle”?

W życiu człowieka są momenty, kiedy zwraca uwagę właśnie na to żeby było „fajnie”, żeby czuł się w danym towarzystwie dobrze, często jest również tak, że aura takiego czy innego spotkania jest ważniejsza niż sam cel, który przywiódł go na ten zjazd. Co się dzieje, gdy ten czar pryska, gdy nie ma tych spotkań, nie ma czasu żeby uczestniczyć w pielgrzymkach itp.? Często przestaje się modlić, bo modlitwa nie daje mu już tych samych doznań i wrażeń jak wtedy, gdy był wraz z grupą, modlili się razem i śpiewali. Te „cukierki” czasem daje nam Bóg, aby nas zachęcić, jednak jak to mówią: „Co za dużo to niezdrowo”, więc nie przyzwyczajajmy się do tego. Człowiek przyzwyczajając się do pewnych zachowań i sposobów, również modlitwy, uważa inne rozwiązania za złe. Pragnienie wrażeń, burzy uczuć związanych z modlitwą wspólnotową, jest ona dla niego ważniejsza od osobistego złączenia myśli z Bogiem. Tego typu zachowania są ściśle związane modernizmem, który wkradł się do Kościoła powszechnego. Pojecie Chrystusa – Boga zostało jakby odsunięte na drugi plan – jak to powiedział w swoim kazaniu ksiądz odprawiający tradycyjną Mszę św. w rycie rzymskim w Bytomiu. Dziś Chrystus, jako człowiek jest bardziej „na topie”, Chrystus –Przyjaciel – ta „wersja Chrystusa” jest dla ludzi, szczególnie młodzieży, bardziej „przystępna” niż świadomość, że to Bóg – człowiek, istota ponad wszystko doskonała, chociaż zrodzona z kobiety. Nie wolno nam od tym zapominać!

„Credo in unum Deum, Patrem omnipotentem, factorem coeli et terrae…” – „Wierzę w jednego Boga, Ojca wszechmogącego, Stworzyciela nieba i ziemi…”

Słowa tej modlitwy odmawianej przez nas na każdej Mszy Św. niedzielnej i innych Mszach świątecznych oddają to, co najistotniejsze w naszej wierze. „Credo” zostało ułożone na skutek reformacyjnych rozłamów w Kościele na Soborze Konstantynopolitańskim I.

„Credo” – „Wierzę” to słowo stanowiące o istocie człowieczeństwa. Na wierze opiera się całe życie człowieka, nie jest to jedynie atrybut osób należących do wspólnoty kościelnej, ale każdej osoby. Jednak tutaj jest to bardzo konkretna Wiara. Wiara w Boga obecnego w Trzech Osobach Boskich - Ojca, Syna i pochodzącego od nich obu Ducha Świętego, o czym mówią nam kolejne słowa: „in unum Deum”. Nasza wiara w Boga opiera się na tekstach Pisma Świętego – Starego i Nowego Testamentu, a także na nauczaniu Kościoła Katolickiego, któremu została objawiona Prawda, a który został założony przez Drugą Osobę Boską – Syna – Jezusa Chrystusa, który zstąpił z Nieba i dla zbawienia ludzi przyjął ciało z Maryi, aby później złożyć to ciało na śmierć na drzewie Krzyża. Wiara w Boga daje nam siłę i moc do życia w Nim i z Nim na tym „ziemskim łez padole”. W Bogu pokładamy ufność i nadzieję wierząc, że On nie zostawia człowieka samego w jego cierpieniach, ale wspomaga swoją łaską. Wiara wreszcie daje nam to, czego współczesny świat nie może nam dać – spokój duszy, spokój wewnętrzny – tak potrzebny człowiekowi dzisiejszych czasów, a także nadzieję przyjścia lepszego świata.

Najwyżsi Kapłani aż po czasy obecne zawsze czuwali, aby Kościół Chrystusowy sprawował przed Bożym Majestatem kult w sposób godny, „na cześć i chwałę Jego imienia” i „na pożytek całego Kościoła świętego”.

Od niepamiętnych czasów obowiązywała, jak również w przyszłości obowiązywać będzie „zasada, według której każdy Kościół partykularny winien się zgadzać z Kościołem powszechnym nie tylko w dziedzinie nauki wiary i znaków sakramentalnych, lecz także w odniesieniu do powszechnie przyjętych zwyczajów sięgających apostolskiej i nieprzerwanej tradycji. Zwyczaje te winny być zachowywane nie tylko dla uniknięcia błędów, lecz także w celu przekazywania nienaruszonej wiary, ponieważ zasada modlitwy Kościoła odpowiada zasadzie jego wiary” [1] (lex orandi legi credendi respondet).

„Tantum ergo Sacramentum…” to początek dwóch ostatnich zwrotek hymnu „Pange lingua, gloriosi” (Sław języku tajemnicę), napisanego przez św. Tomasza z Akwinu, śpiewanych przed błogosławieństwem Najświętszym Sakramentem. „Tantum ergo…” jest jedną z piękniejszych tradycyjnych pieśni chwalących majestat Boży utajony w Przenajświętszym Ciele Pana Jezusa w Monstrancji.

Jak wiele pięknych, tradycyjnych pieśni również i ta pieśń uległa „transformacjom” po przełożeniu jej na język polski, które niestety - trzeba to powiedzieć - nie dodały jej majestatu i piękna, którym chcemy wielbić Pana, a raczej przeciwnie. Tym, jak pieśń została zepsuta „chwali się” w Internecie x. Romuald Rak, twierdząc, że robi to po to, „by nie zapomnieć historii tekstu tej pieśni i jego autora. Niech przyczyni się to do większej chwały Bożej i będzie trwałym dokumentem dla czci Sługi Bożego Kardynała Augusta Hlonda”, ale czy rzeczywiście przyczyniło się to do większej chwały Bożej i jest „dokumentem czci” dla Sługi Bożego Kard. Augusta Hlonda? Przyjrzyjmy się temu tekstowi bliżej.