KAZANIA I PRZEMOWY PASTERSKIE DO LUDU WIEJSKIEGO

NAPISAŁ Ks. Karol Fischer, Proboszcz w Dobrzechowie, Kraków 1892

KAZANIE na Poniedziałek Wielkanocny (miane w Przemyślu r. 1903).

O czytaniu dobrych i złych książek

Począwszy od Mojżesza i wszystkich Proroków, wykładał im we wszystkich pismach, co o Nim było.

Łuk. 24, 27.

Najmilsi! Tego samego dnia, którego Pan Jezus zmartwychwstał, po południu szło dwóch uczniów Pana Jezusa z Jerozolimy do Emaus, miasteczka oddalonego od Jerozolimy o jakie dwie godziny pieszej drogi. Pan Jezus przyjąwszy na się postać podróżnego przyłączył się do nich i szedł z nimi, a oczy ich były zatrzymane, aby Go nie poznali. [...]

Jak zwykle raz na kwartał (1 stycznia, na Wielkanoc, 7 lipca, 14 września) przedstawiamy zebrane przez nas statystyki dotyczące regularnie odprawianych w Polsce Mszy w nadzwyczajnej formie rytu rzymskiego. Na początek zamieszczamy podsumowanie dla wszystkich dziennikarzy, którzy nie mają czasu na dokładne analizowanie danych, które zamieszczamy.

Według danych portalu Nowy Ruch Liturgiczny, na początku kwietnia 2010 roku, w Polsce, zgodnie z motu proprio Benedykta XVI Summorum Pontificum, Msza święta w nadzwyczajnej formie rytu rzymskiego, zwana Mszą trydencką, była regularnie odprawiana w 36 miejscach.

Dzięki uprzejmości organizatorów Rekolekcji Liturgicznych Mysterium fascinans i ks. Macieja Zachary MIC, publikujemy artykuł, który znalazł się w publikacji "Teologia żyjąca w liturgii". Jednocześnie informujemy, że rozpoczęły się już zapisy na III Rekolekcje Liturgiczne Mysterium fascinans.

List apostolski Motu proprio «Summorum Pontificum» pa­pieża Benedykta XVI[1] stwarza możliwość współistnienia liturgii „po­soborowej” oraz „trydenckiej”[2], nazwanych przez papieża zwy­czajną i nadzwyczajną formą rytu rzymskiego[3]. Decyzja papieża na­potkała na opór części teologów katolickich[4]. Wyrażano obawę, że rozszerzenie możliwości celebrowania liturgii wg ksiąg przedsobo­rowych doprowadzi do zakwestionowania dziedzictwa II Soboru Watykańskiego oraz spowoduje podziały w parafiach[5].

Stolica Apostolska na swej stronie internetowej opublikowała kompletne Acta Apostolicæ Sedis i Acta Sanctae Sedis (lata 1865-2007). Akta te są nieocenionym źródłem wszelkich dokumentów wydawanych przez Watykan, włącznie z dekretami Świętej Kongregacji Obrzędów, czy Kongregacji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów regulującymi wiele liturgicznych kwestii.

Źródło: Nowy Ruch Liturgiczny

„Wierność Chrystusa, wierność kapłana”

U źródeł ruchu liturgicznego leżało wyrażone przez papieża Piusa X w motu proprio Tra le sollicitudini (1903) pragnienie odnowienia liturgii i uczynienia jej skarbów dostępnymi dla wszystkich wiernych tak, aby stała się ona źródłem autentycznego życia chrześcijańskiego, bronią przeciw rosnącej sekularyzacji i zachętą do poświęcenia świata Bogu.

Wydaje się, że człowiek nie odzyskuje przez pokutę swojej pierwotnej godności:

1. Bowiem na temat słów proroka Amosa: "Dziewica izraelska upadła" Glosa mówi: "Prorok nie zaprzecza tutaj, że Izrael może powstać, lecz nie powstanie już jako dziewica, bowiem owieczka, która raz zbłądziła, choćby przyniesiona była z powrotem na ramionach Pasterza, nie posiada już tej samej chwały, co inna, która nigdy nie zbłądziła". A więc pokuta nie przywraca człowiekowi jego pierwotnej godności.

Pozycja ta to pewnego rodzaju paralela względem zapisków samego abp Annibale Bugniniego (a po nim abp Piero Mariniego) w przedmiocie reformy liturgicznej XX wieku (Reforma liturgii: 1948-1975 oraz Ambitna reforma: Realizacja wizji odnowy liturgicznej w latach 1963-1975). Książka jest osobistą relacją wydarzeń tamtego okresu oraz reakcją na nie, widzianą oczyma osoby będącej w bezpośredniej styczności z reformą (w rzeczy samej, bezpośrednio w nią zaangażowanej) i ukazaną z zupełnie innej perspektywy.

Ojcze Nuara, w ubiegłym roku konferencja poświęcona Motu proprio Summorum Pontificum rozbrzmiała szerokim echem w mediach. Czy to oznacza, że temat liturgii jest ważniejszy, niż można by było to sobie wyobrazić?

Drodzy Wierni,

Chrystus Pan jest naszym Zbawicielem, narodził się i zamieszkał między nami, by obdarować nas prawdą oraz łaską życia wedle prawdy. Każde z Jego dzieł ma moc udzielić nam łaski i uwolnić nas od grzechów oraz błędu, jednak opisanych w Ewangelii cudów dokonuje, aby nas pouczyć i okazać swą Bożą moc. O tym, kim jest i co dla nas czyni, dowiadujemy się przede wszystkim z Jego cudów.

W dzisiejszej Ewangelii Pan Jezus w cudowny sposób karmi zgromadzenie ponad pięciu tysięcy mężczyzn. Owo cudowne rozmnożenie chleba było jedynie znakiem i symbolem tego, co Zbawiciel czyni dla nas każdego dnia w Najświętszej Ofierze Mszy, gdy daje nam swoje Ciało i Krew – jako nasz duchowy pokarm.